Ήμουν πολύ μικρός όταν πρωτάκουσα... Jean Michel Jarre - Oxygen II

Ήμουν πολύ μικρός όταν πρωτάκουσα απ' τα μεγαλύτερα αδέλφια μου για πρώτη φορά Jean Michel Jarre, καλοκαίρι των αρχών των 80 στην Κρήτη, σε κασέτα, ανάκατα με ποπ κομμάτια της εποχής.

Ένας Θεολόγος που ακούει Καζαντζίδη

Βλέπω φίλες-φίλους να ποστάρουν κρίστμας σόνγκς καθώς κι υπέροχες μελωδίες κλασικής μουσικής. Όλα σίγουρα αγαπημένα πράγματα και λόγω των ημερών μαγικά.

Βέρμαχτ και περφέκτο δερμάτινο: Έργα τέχνης μιας άλλης εποχής...

Οι Βέρμαχτ υπήρξαν οι μπότες που κόντεψαν να μου τις βγάλουν απ' τα πόδια με εγχείρηση. Πρέπει να έχω γύρω στα 26 ζευγάρια στην αποθήκη κατάλοιπα ενός αλήτικου και περιπλανώμενου βίου.

Να επιμένεις με ένταση και πάθος...

Περί υπομονής και επιμονής ο λόγος 

Φαίδων Χριστοδουλάκης

Για τίποτε στον κόσμο...

Για τίποτε στο κόσμο 

δε θα άλλαζα τον δικό μας κόσμο!

Ζητάμε συγγνώμη

"Χίλια Συγγνώμη" NAR, ή κατά κόσμον Ιάκωβος, street artist

Κυριακή της συγγνώμης...

Ζητάμε συγγνώμη για λάθη κι αβλεψίες μας 

καθώς και για υποσχέσεις που δεν τηρήσαμε...

Για τα λόγια που πλήγωσαν...

Οδύνη και λύτρωση χέρι χέρι...

Όταν καίγεσαι από τον πυρετό, 

έχει προηγηθεί ψυχοσάββατο

και έχεις δώσει έμφαση μεγάλη στο

Το φως δεν χάνεται...

Η Ελλάδα είναι...

Στο Μετρό Μόσχας, όλοι διαβάζουν...

Η ενασχόληση για τη μεταθανάτιο ζωή... (σου λείπει ο έρωτας;)

Ερωτευόμαστε ψυχοσωματικές ενότητες...

Φαίδων Χριστοδουλάκης

Βλέπω να αναβιώνει πόστ, μεταξύ μάλιστα ζουμερών κοριτσιών, με την ηθικιστική ανοησία μεγατόνων: ερωτευόμαστε ψυχές κι όχι σώματα. Μιλάμε για την μεγαλύτερη απάτη απ' την εποχή του Πλωτίνου και του Ιάμβλιχου, υποκριτική και κατάπτυστη.

Νιώστε τον τιτάνιο αγώνα του αίματος και του πνεύματος

Η μυστηριακή Σελήνη...

Πολλές φορές τα βράδια αργά, 

γυρνώντας σπίτι μόνος,
σταματάω και κοιτάζω το φεγγάρι 

να ταξιδεύει σαν τεράστια σφαίρα 

μέσα στο στερέωμα.
Σκέφτομαι πόσα μάτια 

Αγαπάω πολύ τον Οκτώβρη για πολλούς λόγους...

Αρχή ουσιαστική του Φθινοπώρου, μ' ένα παγωμένο αεράκι να σε ανακαινίζει και να σου ανοίγει μια πόρτα επαφής με το κόσμο που πέρασε, τις εποχές που έφυγαν πίσω καθώς και τους ανθρώπους.

Η νύχτα κρύβει μυστικά...

Βγαίνω στη βεράντα να κάνω ένα τελευταίο τσιγάρο. Απολαμβάνω τον άγριο βοριά που λυσσομανά στον μουσάτο δωρικό μου πώγωνα. Μιά γαλήνη φθινοπωρινή διαποτίζει το είναι μου. Έρχεται χειμώνας επιτέλους. Φεύγει η καλοκαιρινή παράνοια που κόντεψε να μας ξεκάνει σαν 19άχρονη καψούρα της δεκαετίας του '90.

Καλοκαίρι είναι...

Καλοκαίρι είναι...

- Το χάσιμο του χώρου και του χρόνου στα γαλαζοπράσινα νερά της Μήλου.

- Διάβασμα αιώνιο σε μιά ξαπλώστρα με μουσική υπόκρουση τον μεταλλικό ήχο των τζιτζικιών.

Από μικρό παιδί αγαπούσα τον έναστρο ουρανό (Βίντεο)

Ζωή Λάσκαρη. Πλάσμα σπάνιο για τα ελληνικά δεδομένα της εποχής

Το πέρασμα στην ωριμότητα